Edda
- 1 dzień temu
- 2 minut(y) czytania
Edda Göring była córką Hemanna Göringa - nazistowskiego zbrodniarza, marszałka Luftwaffe, skazanego za zbrodnie wojenne na karę śmierci w procesach Norymberskich.
Edda zawsze bardzo ciepło wypowiadała się o ojcu. Przez większość swojego życia walczyła o jego dobre imię i zwrot "Dziewica z dzieciątkiem", obrazu który został jej podarowany z okazji Chrztu i skonfiskowany po aresztowaniu jej ojca.
Poniższy tekst jest moją próbą wkradnięcia się w jej myśli.
Kochałam ten obraz. Nadal kocham. Raz w roku, w jego urodziny, idę do muzeum, żeby spojrzeć jej w oczy - ciężkie od smutku? A może niezrozumienia? Złoty, brzoskwiniowy materiał spływający z jej ramienia.
Czasem, jeśli mam szczęście, przenoszę się do tego momentu. I czuję jego obecność za moimi plecami. Ciężkie dłonie na moich kruchych ramionach. „Jeśli kiedykolwiek zapomnisz, jak bardzo cię kocham, Mały Wróbelku - spójrz na ten obraz, a on Ci przypomni”.
Następnego dnia go aresztowano, a obraz skonfiskowano w ciągu tygodnia, razem z większością naszego majątku. Po procesie spędziłam lata próbując go odzyskać - tylko ten jeden obraz, nic więcej. Ale odmówili. Bycie jego córką oznaczało, że odmawiano mi wielu rzeczy, ale nigdy go tym nie obarczałam. To nie była jego wina. Jego jedynym błędem była lojalność, a lojalność to przecież cnota, prawda?
Nie przypominam sobie, abym dowiedziała się w jednym, konkretnym momencie. To były strzępy historii, szeptane, gdy myśleli, że nie słucham. Rozmowy, które milkły, kiedy wchodziłam do pokoju. Artykuły w gazetach, które znalazłam podczas procesu, ukryte na strychu. A potem ten film dokumentalny - ten ze stosami, ich ci… Ale on nie miał z tym nic wspólnego. Skąd wiem? Bo znałam mojego ojca. Ktoś tak delikatny, z tak żywym zainteresowaniem sztuką, muzyką i literaturą, nie mógł być zamieszany w takie okrucieństwa.
Hitler też kochał Wagnera? Co masz na myśli? Co to ma do rzeczy?
Nie, nie słuchasz. Zadajesz te wszystkie pytania, bo chcesz poczuć się lepsza ode mnie. Ale wcale nie jesteś. Uwierz mi - żadna i żaden z was nie jest.
Skąd wiem? Pokażę ci.
Zatrzymaj się na chwilę.
Gdziekolwiek jesteś.
I zamknij oczy.
Teraz wsłuchaj się uważnie w swój oddech.
Wdech i wydech.
Wdech i wydech.
Masz znowu pięć lat. Wszystko jest dobrze. Twój ojciec albo twoja matka. Ktoś, kogo kochasz. Ktoś, kto trzyma cię za rękę, kiedy jest ciemno. Ktoś, kto odsłania przed tobą cuda świata. Piękno natury, sztuki i muzyki. Ktoś, do kogo biegniesz, kiedy się boisz. Ktoś, kto jest gotów dać i zrobić dla ciebie wszystko. Ktoś, kto jest ostatnim schronieniem, jakie kiedykolwiek poznasz.
Czy ta osoba już tam jest? Przed twoimi oczami? Czy czujesz znowu jej zapach? Ciepło jej dotyku?
A teraz wyobraź sobie, że to wszystko zostaje ci odebrane.
W jednej sekundzie. Zostajesz sama w ciemnym lesie i tęsknisz za nią bardziej niż kiedykolwiek.
A potem dowiadujesz się, co zrobiła światu.
Przestałabyś ją kochać? Naprawdę?
Komentarze