Bilans

Od dawna mam poczucie, że w życiu większości z nas istnieje jakiś karmiczny bilans. Ilość szczęścia i gruzu, które możesz dostać w życiu musi się równoważyć. To przeświadczenie skrystalizowało się w moje głowie kilka lat przed śmiercią Miśka. Dokładnie pamiętam ten moment. Siedziałam na kanapie w mieszkaniu dziadka.  Mieliśmy właśnie się przeprowadzić do nowo wyremontowanego mieszkania. Do tej pory moje życie układało się względnie spokojnie, do tego stopnia, że czułam się życiowo niedoświadczona. Pomyślałam, kiedy coś pierdolnie, bo tak łatwo być nie może. Niedługo potem pierdolnęło i to z hukiem – wypadek, śmierć dziadka, udar Miśka.

Kilka lat po jego śmierci czułam wewnętrzny spokój. Byłam przekonana, że mój karmiczny rachunek został wyrównany z nawiązką i z pewnością życie da mi spokój.

No i w z zasadzie dało. Pomijając czeluście aplikacji randkowych i samotne wieczory nie doskwierało za bardzo.

***

Pojawienie się Dana w moim życiu sprawiło, że znów mam wrażenie, że zaciągam życiowy dług. Intencjonalnie próbuję wydostać się ze schematu myślenia, że za każdym szczęściem kryje się kolejny rachunek. Ale nie zawsze się udaje.

Wakacje zeszłego roku. Chorwacja. Jesteśmy na wzgórzu Srd oglądając jeden z najbardziej magicznych zachodów słońca jakie oboje kiedykolwiek widzieliśmy i czuję jak we mnie zbiera. Wilgoć zbiera pod powiekami, gardło lekko się zaciska.  Ale wytrzymuję, duszę w sobie łzy do momentu jak zjedziemy. Na dole, w najbardziej niespodziewanym momencie - podczas przechodzenia przez pasy - wybucham płaczem.

Dan zwraca się do mnie ze znakiem zapytania w oczach.

- Wszystko ok?

- No bo tak pięknie tu jest, i jestem taka szczęśliwa  i boję się, że ktoś mi to zabierze.

- Ok, ale że co, że pasy takie piękne?

Oboje wybuchamy śmiechem. Radość pomieszana ze łzami. Strach z wdzięcznością.

***

Od kilku tygodni choroba zatacza wokół nas coraz węższe kręgi. Znajomi bliżsi i dalsi, członkowie rodziny. Zupełnie jakby życiowy gruz wyłaniał się zza rogu i chciał o sobie przypomnieć. Co myślisz, że o Tobie zapomniałem?

O nie, absolutnie nie. Nadal pamiętam, że w ciągu kilku sekund możesz zabrać wszystko, więc łaskawie się odpierdol.  

***

I tylko tak naiwnie, po ludzku wkurwia mnie, że Trumpy i Putiny tego świata nadal chodzą bezkarnie po świecie, niczym niewzruszeni. Zupełnie jakby ktoś na górze przeoczył, że bilans się nie zgadza…